ΗΤΑΝ Ο ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ, ΓΥΝΑΙΚΑ; (ΟΣΤΡΙΤΣ 2)

CREDITS

Στέλιος Λεκάκης (Αρχαιολόγος)

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΕΡΓΟΥ

Τα δυο περίπου χρόνια που δούλευα στο Υπουργείο Πολιτισμού, έπαιρνα κάθε πρωί τον ηλεκτρικό για το Θησείο. Ένα από τα πράγματα που έκανα -για να περνάει η ώρα- ήταν να καταγράφω αναλυτικά όλα τα λογύδρια των ζητιάνων εντός του συρμού, με σκοπό να συνθέσω την απόλυτη επιτελεστική πράξη επετείας, απαραίτητο εφόδιο στην περίπτωση που τα πράγματα με τις δουλειές και το πανεπιστήμιο δεν πήγαιναν καλά.

Ο Στέφανος Λιγκοβανλής και οι φίλοι Όστριτς έβαλαν όλα τα -πολλά- υπόλοιπα στο ποίημα που προέκυψε από την ιδιότυπη έρευνα, φτιάχνοντας το μουσικό κομμάτι 'Όστριτς2', το ακροτελεύτιο στον δίσκο «Θυμήσου» (2026) του Στεφάνου.

Το μελοποιημένο ποίημα δίνει καίριες απαντήσεις σε φλέγοντα ερωτήματα των καιρών, όπως:

1) Ποιοι ποιητές κάνουν την περισσότερη φασαρία;

2) Που απαντάται η γαλήνη;

3) Από ποια στοιχεία συγκροτείται η ηδονή;

4) Πώς και από που έκλανε ο Λακάν;

και το βασικό 5) Ήταν ο Οιδίποδας, γυναίκα;

Το ποίημα είναι μέρος της συλλογής "Γαλουπέκοι ή Ακόμη ένας τρόπος για να πεθαίνεις".

ΗΤΑΝ Ο ΟΙΔΙΠΟΔΑΣ, ΓΥΝΑΙΚΑ;

Στέλιος Λεκάκης

Χθες το βράδυ
άκουσα θόρυβο απ’τη βιβλιοθήκη
στα ράφια της ποίησης
επικρατούσε μια ανησυχία
σηκώθηκα και πήγα προς τα εκεί προσεχτικά
με φροντίδα
μην τυχόν και ξυπνήσω κανέναν Σολωμό ή κάποιον Ρίτσο
εκεί που είναι συνήθως οι φωνές
οι μεταφρασμένοι δεν μιλάνε πολύ
μα η ανησυχία ερχότανε από μπροστά
Από τους νεόκοπους
ισορροπιστές
στα
έξω
του ραφιού.

Σαν πλησίασα
η φασαρία κόπασε
με κάτι λόγια τελευταία
κακόγουστα και παράξενα.

Πήρα τη μπρούμυτη στίβα
στα χέρια μου
τα αφαιρετικά εξώφυλλα
με τους ασύμμετρους τίτλους
με πάθος τις κουβέντες
για το φύλο, τη βία
την ανυπομονησία της ηδονής
το αναπάντητο της γαλήνης
ή το
από που
κλάνει
ο Λακάν

και έξαφνα θυμήθηκα
την τελευταία φορά
που πήγα σε παρουσίαση
συλλογής ποιητικής
άκοπης βεβαιότητας
ρίμελ και μεσημεριάτικο ουίσκι
ορθογραφικά λάθη
προφορικά απαρέγκλιτα
- λάκισα, άνθρωπος είμαι
και βγήκα έξω από την τέχνη
και ξοπίσω μου ο ποιητής
ενεός μέσα στο λαχούρι πουκάμισο του
έπεσε μπροστά στα πόδια μου
- σώμα σαν τόξο
εκεί πάνω στην άσφαλτο
τη ζεστή του Παγκρατίου
με τρυφερότητα
- απάνθρωπη σχεδόν
μου είπε:

Βοήθησέ με
έχω εγγόνια
και ένα παιδί, 25 χρόνων
στο νοσοκομείο Αγία Βαρβάρα
είμαι τυφλός, τυφλός
περόνες Θήβας για τα μάτια
πουλάω
έχω ένα παιδί
γιαγιά είμαι
κι εσένα
εσένα
ο Θεός να σε βοηθήσει
Καλό Πάσχα
ο Θεός να σ’ έχει καλά.