ΑΣΥΝΕΧΕΙΕΣ ΤΩΝ ΠΤΥΧΩΝ ΤΗΣ ΒΕΝΤΑΛΙΑΣ

(Τζέδες κι αλαφίνες.)  

Παλιά
σου ’φερνα
τα εντόσθια των καρχαριών
και τα κάτεργα των σκλάβων
σε μπόγο,
τον άνοιγες στην κουζίνα
πάνω απ’ τον νιπτήρα
με εκπλήξεις
και μύριζε η φυτεία
του γαλάζιου κακάο
και ξεκρέμαγες το μπουρνούζι
απ’ τα στήθη σου
χωρίς να μιλάς.

Ακόμα πιο παλιά
άνοιγες το ψυγείο μια ιδέα
και πέταγες τα χαλασμένα δόντια
και τα CD με την κρούστα
πριν βρομίσουν,
και για λόγους οικολογίας
χάιδευες σαν αμάθητη και μισότριβη
τους φλοιούς.

Στο μέλλον
προβλέπουν τα περιοδικά και τα σαπουνόφυλλα
οι τεχνολογίες θα καταργήσουν την κίνηση
και τη φαγούρα,
θα επιτρέψουν να πέφτουμε στο κρεβάτι
με τα παπούτσια,
να δουλεύουμε και τη νύχτα
τους εαυτούς μας,
να μη χρειάζεται σα βαμμένοι
να βγάζουμε λόγο το πρωί στο μπάνιο,
στα φαρμακεία θα πουλάνε χιόνι,
έρωτα με αέρα,
τσιγάρα πάλι αντί για
χέρια με κινητά,
θα μαζεύεται πλήθος περιστεριών και γιασεμήδων
σαν κότες
να κάνουν ψηστήρι και κοντραμπάντο
στις πλατείες
με τα σουβλατζίδικα, τις καλντεριμιτζούδες
και τα γραφεία στοιχημάτων,
και στα ψηφίσματα θα βγαίνουν πάντα
οι νεκροί.

Τώρα είναι πλήθος τα ποιήματα
στα βγαλμένα συρτάρια
σα χοντρά φράγκα,
και κουδουνίζει τ’ ασπράδι σου σα ρουλέτα
όταν βρέχει
πάνω στις φρυγανιές
του σπασμένου καθρέφτη
της κόκας.

Λιώμα είσαι,
έτσι όπως πας θα πεθάνεις
και θα πουντιάσεις με τη λεκάνη έξω
και σκούπισε τα αίματα
με μύξα απ’ τη μύτη σου.