Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΜΙΑΣ ΡΟΤΑΣ

Ιστορίες στο καρνάγιο

Θάλασσα γαλήνια, θάλασσα όμορφη, φεγγαροντυμένη, θάλασσα
χιλιοτραγουδισμένη,
ονειροπόλα, πολυτάξιδη, θάλασσα με αποχαιρετιστήριο δάκρυ στο
μουράγιο, θάλασσα πολλά υποσχόμενη φλουριά και θησαυρούς.

Έφυγε το πλήρωμα σε τόπους μακρινούς, άγρια η θάλασσα, κύματα
τεράστια,

Κλυδωνίζεται το πλοίο, φοβούνται οι ναύτες, τρέμουν τα σχέδια,
παραπατούν οι στόχοι,
λυγίζει η ψυχή, στα μάτια καθρεπτίζονται αγαπημένα πρόσωπα, επιθυμία
μιας ένδοξης επιστροφής.

Οίχεται το όναρ, λαθεύει η πυξίδα, αλαργεύει το σκαρί με βήματα γοργά.

Βυθίζονται οι ελπίδες, φύκια, όστρακα, κοράλλια, ύφαλοι,
όλα μπερδεύονται, κρυμμένες αστραφτερές υποσχέσεις
αράζουν, ρίχνουν άγκυρα στο βάθος του πελάγους.

Μια αχτίδα ηλίου, μιαν αντανάκλαση φωτός, μια ζεστή γραμμή
ανοίγεται από τον ουρανό μέχρι το βάθος του βυθού και αντίστροφα
ψυχές σκαρφαλώνουν τη νοητή ευθεία μέχρι τον ουρανό.

Δείτε τα ερείπια των καραβιών, άδεια κουβάρια πλοίων,
που κάποτε γνώρισαν άγνωστες πολιτείες, παράξενους ανθρώπους
χρώματα και τραγούδια, λίγο πριν ξαπλώσουν ξέπνοα στην ακτή.

Το καρνάγιο ασφυκτικά γεμάτο με σιδερένιους σκελετούς,
καρίνες που δεν έχουν πια αλμυρή γεύση, μόνο σκουριά και
εγκατάλειψη,
όνειρα που μόλις αχνοφαίνονται - γιατί;  - από την αχλύ του χρόνου.

Ήταν ρωμαλέα , γερά, κάποτε ικανά να μεταφέρουν πολύτιμες
προσδοκίες,
τώρα ξεβράστηκαν νεκρά στην άκρη της γης.

Πελώριο κύμα,- σαν τι; - σαν του Χοκουσάι, ο χρόνος κάλυψε
διαδρομές και ιστορίες, κάποτε ανδραγαθήματα, άλλοτε πάλι
καθημερινά επεισόδια βίου μιας αέναης πάλης γένεσης, ακμής, φθοράς
και παρακμής.