ΚΟΣΜΟΙ ΜΙΚΡΟΙ

Είναι οι κόσμοι μου μικροί
εξαντλούνται στον ορίζοντα
τα πρωινά σαν κρύα άστρα.
Συνηθίζω να χύνω πάνω τους καφέ
να καλύπτω τις γραμμές των μερτικών τους.
Θέλω να ξεγέλασω ίσως 
για λίγο τη μοίρα
με λίγες βαθμίδες
ανυπεράσπιστης καλοσύνης,
σαν αυτής των σφιγμένων μου δακτύλων.
Αφού ανάμεσα στα σπασμογενή ελάφια
οι ανολοκλήρωτες επαφές μου,
βουτηγμένες κι αυτές στις ανάγκες των μηνών, 
φέρουν την ευθύνη των δίγνωμων χρόνων.
Οι τελείες ξέρεις δεν ενώνονται, 
δεν θα μπορούσαν να ενωθούν
απλά οι σπασμοί τους παραμένουν,
παραμένουν σαν άκαμπτοι κορμοί. 
Σαν άκαμπτοι κορμοί ανθισμένων σκιών, 
ανθρώπων βγαλμένων από λάμπες, 
ραγίσματα φωτισμένων εικόνων.
Δεν θέλει πολύ στην τελική
να γίνεις ασεβής
με τις δοξασίες των σχημάτων,
κι αυτά δεν θέλουν πολύ
να εξαφανίσουν σύγκορμες
τις σοφίες των στιγμών.
Όπως και ναχει εκείνο το βράδυ
δεν είχε παρά μόνο μια αλήθεια.
Μυρίσαμε την απόγνωση στα μάτια του,
ακούγοντας εναλλάξ τα βήματά του
να μπουσουλάν ελαφρά 
γεμάτα εξάνθηματα και σθεναρές πεποιθήσεις.
Πεποιθήσεις για ένα πιθανό τέλος 
που δεν πρόλαβε να γεννηθεί
προτού κλείσει δίμηνο στον τοκετό.
Ήταν τραγική βλέπεις η αποβολή,
καθώς μέσα απ' τους τοίχους δεν έμενε 
τίποτα που να θυμίζει τη δεύτερη μάχη•
να ροζιάζει έστω κατεψυγμένη,
καθώς ήταν, στη μνήμη
των εξοστρακισμών 
- πιο ευαίσθητη από τότε.
"Δεν είναι κακό να ξεχνάς",
θυμάμαι να λέω προφητεύοντας, 
για τον θάνατο των κυμάτων 
σε μια γνώριμη συνθήκη 
με μια άσπρη σακούλα 
παρασθάγκωνα, 
- στάδιο περίθαλψης.
Το μυαλό μου παρά ταύτα 
δεν σταματά να γεννά κόσμους, 
ακόμη και 'κει 
στο ριγωτό κόκκο του ποτηριού,
που σαπίζει όλο μένος
με τους καλύτερους οιωνούς 
των χειλιών σου
που δεν πρόλαβαν 
ποτέ να δώσουν λογαριασμό 
στη βία των ουρανών.