Η ΡΑΧΟΚΟΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

Τεντώνουμε τη μνήμη τ’ ουρανού
με τα λευκά μας, τα λευκά μας κόκαλα. 

Η δουλειά αυτή πονάει. 
Κρατάμε όρθιο τ’ ανάστημα των μύθων. 

Είλωτες ή παιδιά, με κάποιον πάντως εαυτό
—και σάρκα έχοντας, μα και σταυρό—
στεγνώνουμε στον πυρετό μιας προόδου 
που ίσως κάποτε μας αφορούσε. 

*

LIGHT'S BACKBONE 

We stretch the memory of the sky
with our white, white bones.

This job is of the hurtful kind.
We help the myths stand tall.

Children or slaves alike, having a self of any sort
—bearing a flesh, bearing a cross—
we dry off amidst the fever of a progress
for which once we might have cared.

[Eftychia Panayiotou, Kedros Publishers / Translation into English: Costas Koutsikouris]