ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Γιατί τ’ αγάλματα έχασαν τη φωνή τους
Γιατί σταμάτησαν να βγάζουν αναλαμπές
Και ανταύγειες τις νύχτες; Γιατί τα σκέπασαν
Και ματαίωσαν τη μορφή τους;
Μέσα σε τόπους κοινούς σαν πολύτιμη τέχνη
Με την ίδια ένταση έλουζαν με φως κλασικό τη ψυχή μας
Μας έδιναν ιδέες και ο νους μας έλαμπε από διαύγεια
Είναι δισέγγονα πολλών αγαλμάτων τα έργα τους
Σαν πόλεις που έλαμψαν και δύουν, καίνε
Διαρκώς κομμάτι - κομμάτι την ομορφιά τους
Φωτίζοντας αίθουσες μουσείων, ανακτόρων
Και σύγχρονων κτιρίων
Σαν μια σειρά από κυρτά είδωλα
Προτομές με λυπημένα πρόσωπα
Χωρίς παράπονα κι εκκλήσεις για βοήθεια
Προσμένουν νέες δόξες και μεγαλεία
Αγέραστα σώματα στέκουν χωρίς φωνή
Μέσα στο ημίφως της σκιάς
Την τελειότητα της μορφής
Την ακρίβεια και φυσικότητα της στάσης
Πορτρέτα ανθρώπινης ομορφιάς
Αγάλλονται εν γαλήνη, κι αναπαύονται
Προσμένοντας υπομονετικά, πάντα προσμένοντας.