ΤΙ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΤΙ ΔΕ ΒΛΕΠΩ ΣΤΟΝ ΠΙΝΑΚΑ "ΤΑ ΝΟΥΦΑΡΑ" (1914-17) ΤΟΥ ΚΛΩΝΤ ΜΟΝΕ, ΠΟΥ ΔΗΜΟΠΡΑΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΙΚΟ SOTHEBY’S ΕΝΑΝΤΙ 65 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ ΔΟΛΑΡΙΩΝ ΤΟ 2024
Πάνος Στασινός
Κατ’ αρχάς, βλέπω τα νούφαρα· καμιά τριανταριά και μερικά ανθισμένα. Συγκέντρωση στην πάνω αριστερή και στην κάτω δεξιά γωνία.
Βλέπω αυτό που η θεωρία λέει «ισορροπία της σύνθεσης», αλλά δε θα ’φτανα να πω πως βλέπω μια «φέτα ζωής»· δε βλέπω ένα μέρος που έχει αποσπαστεί από ένα όλον.
Δε βλέπω τα εκατοντάδες άλλα του νούφαρα. [ενν. του Μονέ γενικότερα ή του συγκεκριμένου πίνακα;]
Βλέπω, κυρίως, το κέντρο του πίνακα· βλέπω την ώσμωση του πυθμένα, της επιφάνειας και τ’ ουρανού. Βλέπω τις κατοπτρικές πινελιές, τη διάχυση της ύλης, τα συμπτωτικά φράκταλς και τις κατά τόπους εξάρσεις.
Βλέπω το αρνητικό της Χιονοθύελλας του Τέρνερ, την ποπ εκδοχή του.
Βλέπω την «αγορά της τέχνης», προφανώς, κι όλες τις «θεσμικές θεωρίες»· δε βλέπω καθαυτά τα 65 μύρια, όπως θα το ’θετε o Γουόρχολ, αλλά νομίζω πως ψιλοβλέπω τον ανώνυμο Ασιάτη που τα ’σκασε.
Βλέπω, επίσης, τον διασυρμό της ρευστοδυναμικής, αλλά, κυρίως, μια αβυσσώδη παράλυτη δίνη που προαναγγέλλει τον Ρόθκο και την κοσμική ενδόρρηξη.
