ΕΚ ΜΕΡΟΥΣ

Σίμπυλ Βέιν, 2

Με γοητεύει το μισοφέγγαρο
Όμως όλοι μου λένε ότι
Μοιάζω με πανσέληνο
Λατρεύουν το φως μου
Και με χρησιμοποιούν
Για τα υποβλητικά σκηνικά τους
Με χρησιμοποιούν
Και με καταδικάζουν
Στον ρόλο του θεατή
Και το ανέχομαι
Γιατί κατά βάθος ξέρω
Ότι είμαι μισοφέγγαρο
Και ξεσπώ σε δυνατά γέλια
Για την ολιγάρκεια των ανθρώπων

Το παζλ ή Το σύγχρονο πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι

Ας υποθέσουμε ότι ο χρόνος είναι παζλ.
Οι εσοχές οι ζυγοί μήνες.
Οι εξοχές οι περιττοί.
Το σύνολο συνθέτει μια εικόνα
που καταλαμβάνει έναν ορισμένο χώρο.

Ας υποθέσουμε ότι η εικόνα δεν είναι τόσο ξεκάθαρη.
Τα χρώματα είναι συγκεχυμένα.
Ο φωτισμός αινιγματικός.
Μοιάζει να δείχνει ένα πρόσωπο
αλλά συγχρόνως κι ένα κρανίο.

Ας υποθέσουμε ότι το πρόσωπο είναι δικό σου.
Τα μάτια είναι μάτια σου.
Το στόμα στόμα σου.
Χαίρομαι σαν να σε έφτιαξα,
ενώ έβαλα μονάχα μερικά κομμάτια σε σειρά.

Αν ισχύουν οι παραπάνω υποθέσεις,
το παζλ είναι μια αλληγορία 
των ρυτίδων που εμφανίζονται στο μέτωπο.

fragmenta       

[τα]    ερείπια
κοιτάζουν τον άνθρωπο
   στα             μάτια   
            όταν
αυτός δεν [τα] βλέπει