ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ

Επιζήσατε σε μια εποχή που η γη ήταν πολύ θερμότερη από ό,τι είναι σήμερα. Στεκόμαστε μπροστά στο διόραμα του μουσείου, κοιτάζουμε το ακριβές αντίγραφο των ιχνών που οι δυο σας αφήσατε στη λάσπη καθώς απομακρυνόσασταν από ένα ηφαίστειο. Απολιθωμένα μέσα στις στάχτες της έκρηξης, δείχνουν το μονοπάτι που πήρατε στην Τανζανία τριάντα πέντε χιλιάδες αιώνες πριν· τα αποτυπώματά σας μας λένε πως οι δυο σας περπατούσατε πλάι-πλάι, μακριά από το ηφαίστειο, σε όρθια στάση.

Δεν έχουμε ιδέα, ως πραγματικό γεγονός, πόσο πιστά τα αγάλματα των επιστημόνων αναπαριστούν την όψη σας, και η τριχωτή, πιθηκόμορφη γύμνια σας κάνει ομάδες παιδιών να κρυφογελούν καθώς περνούν στις σχολικές τους εκδρομές· όμως στις σιωπές ανάμεσα στα περάσματά τους φαντάζομαι πως κατοικούμε σε ένα ιερό καταφύγιο όπου προσεύχομαι με ευγνωμοσύνη μέσα από τα αγάλματά σας, βλέποντας πέρα από αφαιρέσεις και πέρα από επιστημονικά «γιατί» και «πώς» και πέρα από την ηφαιστειακή συμφορά, για να βρω κάτι εικονικό μέσα στο διόραμά σας—μια μεγαλειώδη απεραντοσύνη πέρα από την κλιματική μας κρίση.Θέλω να σας κάνω αναπάντητες ερωτήσεις πέρα από κάθε έπαινο και ευγνωμοσύνη, αφού σας ευχαριστήσω που σταθήκατε όρθιοι μπροστά σε εκείνη την απέραντη καταστροφή—σας ευχαριστώ που καταφέρατε να περάσετε!

Σας περιέβαλαν αμφιβολίες ή η καθησύχαση από το αίσθημα κάποιου πράγματος που μοιάζει με ελπίδα; Είτε ήταν ελπίδα είτε φόβος, αυτό που είχατε εκτείνεται σε απέραντες εκτάσεις μετά από εσάς, πέρα από αιώνες πλεγμένους με διαδοχές επιτυχιών—πέρα από εκατομμύρια χρόνια άλλων αφάνταστων συμφορών, πέρα από το χτύπημα πέτρας σε πέτρα και ακατόρθωτα επιτεύγματα όπως η εφεύρεση του τροχού ή η ανακάλυψη της φωτιάς.

Πέρα από την ανθρωπότητα που εκ των υστέρων «γεμίζει» την αφήγηση τέτοιων πράξεων ως ζήτημα αγαθοεργίας ή λογικής προόδου, λες και οι μακρές σειρές οδυνηρών αποτυχιών δεν υπήρξαν—λες και οι επιτυχίες και η καλοσύνη ήταν σκόπιμες ή συνοδεύονταν από ένα διαρκές κέντρισμα πάνω από τον ώμο από κάποια νεολιθική συνείδηση τύπου Τζίμινι Κρίκετ.

Αντί για την τυχαιότητα, το πάθος ή τον παραλογισμό ως κλειδί για την επιβίωση του είδους μας, επιλέγουμε την αισιοδοξία έναντι της απαισιοδοξίας ή συνηθισμένες διχοτομίες για να βυθιστούμε, μη γνωρίζοντας τι οφείλουμε στους δυο σας—εσάς που βρήκατε ή χάσατε την ελπίδα ή τον φόβο και, μην εγκαταλείποντας ποτέ την αναμονή, περάσατε όπως περάσαμε, και περνάμε, και θα περάσουμε.