ΡΕΤΣΙΝΙ 'Η ΦΙΛΙΑ

Το δέρμα μου τώρα τρίζει, το δέρμα μου τρίζει από τη ζέστη σαν μία σκεπή λαμαρινένια και πετρόχρωμη. Αποφεύγω τις πευκοβελόνες με το βλέμμα στραμμένο προς το χώμα, χάνοντας τα δικά σου γρήγορα βήματα που ανοίγουν τον δρόμο, προς κάπου που είπες ότι θα είναι ωραία. Ο καύσωνας μετατοπίζει το βάθος όπως πάντα, οπότε τώρα, υπάρχει μόνο το ένα μέτρο μπροστά, κι εκεί βρίσκεσαι εσύ, με τα μάτια καστανιές κι ένα σώμα μισό από το δικό μου. Ξέρω πώς είναι τα πόδια σου και πως πατάνε το χώμα, όπως αγγίζω τη μύτη μου με κλειστά τα μάτια, όπως βλέπω έναν άγνωστο να κλείνει την πόρτα πίσω του. Προχωράμε χαμένες, σε ένα δάσος από πεύκα που έχουν αφήσει τη σάρκα τους. Προχωράμε, μέσα σε μία μονάδα εντατικής θεραπείας, ανάμεσα σε πολλά διαφανή σακουλάκια με καφετί πηχτό υγρό. Μου εξηγείς από μπροστά, πολύ πριν το βάθος και λίγα μέτρα από εμένα, είναι ρητινοσυλλογή λες και θα ήταν ωραία αν με κοίταζες, θα το πίστευα καλύτερα, αλλά βιάζεσαι και ο ιδρώτας έχει κάνει πιο έντονο το κόκκινο από το μπλουζάκι σου ανά σημεία. Κυρίως κάτω από τα πλευρά και σε αυτό το σημείο που ονομάζουμε κλείδα αλλά θυμίζει άρνηση. Μυρίζει διάτρητο, μυρίζει πυκνό σαν όνειρα. Μετά θα διάβαζα, ρητινοσυλλογή, συλλογή ρετσινιού, τραυματίστε τον κορμό του δέντρου, αρκεί μία φλούδα, τοποθετήστε ένα σακουλάκι κάτω από την πληγή, το τραύμα δακρύζει ρετσίνι, προσοχή ο κορμός έχει την τάση να επουλώνει, επανατραυματίστε μετά από δύο εβδομάδες στο ίδιο σημείο, κρατήστε το κόκκινο χρώμα ζωντανό, προτιμήστε νεαρά πεύκα, καλή σας επιτυχία.

Όταν φτάνουμε εγώ έχω κουραστεί. Στο λέω, αυτά τα σακουλάκια μοιάζουν με ορούς πάνω από τα κεφάλια ετοιμοθάνατων κι αυτή η κοπέλα που τόση ώρα ακονίζω, χαμογελάει και με καταβρέχει με ένα λάστιχο. Τώρα γυρνάω εγώ την πλάτη μου και τρέχω μακριά, μα κοιτάζω πάντα πίσω σε εκείνη, την κοπέλα που τόση ώρα αναζητώ στα 13 μου. Σκοντάφτω, το γόνατό μου ανοίγει σαν λουλούδι, τα χείλια σου γίνονται μωβ και ο χρόνος που περνάμε μαζί στη ζέστη λήγει, με αφήνει με το γόνατό μου ραμμένο σε σχήμα περιγράμματος κλειστής οδοντοστοιχίας. Λέει ο μπαμπάς σου στον δικό μου, συγγνώμη δεν έπρεπε να τις αφήσω από τα μάτια μου, λέει ο μπαμπάς σου επέμεναν να περπατησουν ως εκεί. Προς τα εκει είναι βαθιά. Το δέρμα σκάει από τη ζέστη, το δέρμα κάτω από τον ήλιο ανοίγει, αλλά ξεχνώ πολλά από τότε εκτός από το ρετσίνι και τα κλειστά δόντια που κρατάνε ακόμα το γόνατο μου σταθερό.

Σήμερα προσπαθώ να σου εξηγήσω πως ο λόγος που θλίβομαι με κάνει να απευθύνομαι στο κενό που υπάρχει στο βάθος. Είναι η ελπίδα του διάτρητου που τρυπάει τα αμάξια και τα κτίρια. Περιγράφω τη φιλία μας και τον τρόπο που ο χρόνος φυτεύει στα κόκαλα απαιτήσεις, ή φαντασιώσεις, ή στην άλλη όχθη αυτού του σκοταδιού υπάρχει το σε ξέρω τόσο καλά που δεν βρίσκω πια τη μύτη μου με κλειστά μάτια. Είναι μία πολύ ζεστή ημέρα που αδειάζει το δέρμα, αφαιρεί μία φλούδα σιγά σιγά και έτσι απομακρυνόμαστε.

Θα υπάρχει ένα δωμάτιο που θα καθόμαστε. Εσύ με την καστανιά ακόμα στα μάτια. Ανάμεσά μας θα ζει μία ερώτηση σου λέω, καμία δεν θα την κοιτάζει σου λέω, κι εκείνη θα στέκεται σαν ελπίδα που διστάζει. Θα έχεις γίνει διάφανη, θα έχεις γίνει καλειδοσκόπιο που γυρνάει γύρω γύρω με σκοπό να σταματήσει για πάντα στο πιο σωστό, το πιο καλό, το πιο όμορφο σχήμα. Κι εκεί επιτέλους θα βγάλεις μία αξέχαστη φωτογραφία. Πολλά τρίγωνα, φτιάχνουν στη μέση έναν κύκλο-πολύγωνο, πιο κάτω τα χρώματα παλεύουν να πουν μία ιστορία ετών και πίσω από τον κοίλο φακό η ερώτηση απαντάει, τι κάνεις; πώς και ερωτεύτηκες μία γυναίκα; σε τι χρησιμεύει το ρετσίνι;