ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ
Το ποίημα μιλά για τις πιθανότητες του εαυτού μας. Τις πολλαπλές εκδοχές ενός Εγώ που ξέρουμε ή που θα θέλαμε να μην ξέρουμε. Την ανάγκη του ανθρώπου να ζήσει μέσα από το θέατρο της ζωής άλλες ζωές. Το ποίημα οπτικοποιείται μέσα από ένα κολάζ εικόνων που συντονίζει τον ρυθμό της σκέψης και του λόγου με το συναίσθημα. Σε μια άδεια θεατρική αίθουσα, ο εαυτός μας κι οι σκιές του περιμένουν τους θεατές για ν' αρχίσει η παράσταση. Ή μήπως έχει ήδη ξεκινήσει από καιρό;
Φώτης Κουτρουβίδης
Αβέβαιος πια
για τη νοητική μου ωριμότητα
γράφω κι αυτομάτως
ξεγράφομαι.
Σα να μην ήμουνα ποτέ μελάνι.
Βουτηγμένος ως τα γόνατα
σε βάλτους συναισθημάτων
που δυσκολεύομαι πια
ν’ αναγνωρίσω
πλάθω ρόλους
και νέες ταυτότητες
για να μάθω
ποιος θα μπορούσα να γίνω
και τί θα ήμουν ικανός να πράξω.
To be
Or not to be.
Τι μέγιστη απορία!
Πέρα από κάθε θεωρία
παίζω θέατρο
και τον χαρακτήρα μου υποδύονται
οι πιθανότητές μου
ντυμένες άλλοτε
με χρυσοκέντητα ενδύματα
κι άλλοτε
με την καθημερινή μου φορεσιά.
Αυτή
την βαρετή μου
σάρκα
που υπολείπεται σε χάρη.
Να πάρει!
Η ζωή ζητάει θράσος
κι εγώ ίσα που βολεύομαι να ζω
κομπάρσος.
