ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΝ ΧΑΡΤΑΕΤΟ
Γιάννης Κονδυλόπουλος
Δε μας απέμενε
καθόλου σπάγγος. Και τότε στέλναμε το μήνυμα
στον χαρταετό, που μόλις πια τον ξέκριναν τα μάτια μας.
Περνούσαμε στο τεντωμένο το σκοινί ένα χαρτάκι μ’ ένα «γεια χαρά»
και το χαζεύαμε να σκαρφαλώνει, ώσπου το καταπίναν τα ουράνια. Εκεί ψηλά
η χάρτινη μποτίλια μας γινότανε πουλί, που άνοιγε τα φτερά του και πετούσε
στον αέρα. Ο χαρταετός καμάρωνε ώρα πολλή αυτό που εμείς
αδυνατούσαμε να δούμε. Ίσως γι’ αυτό φαινόταν
μελαγχολικός κάθε που τον μαζεύαμε
μετά την πτήση.
Ήταν ο μόνος
που
το θαύμα
είχε δει,
μα δεν
μπορούσε
για το θαύμα
να μιλή-
σει.
