ΚΟΥΚΟΥ - ΚΟΙΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

Ένα δικό σου δωμάτιο
Ένα δικό μου δωμάτιο
Ένα δικό μας δωμάτιο
Κοιτάς εμένα που εμφανίζομαι
Πίσω από την ομπρέλα
Μεγάλη λευκή
Για σένα εμφανίζομαι που είσαι
Ξαπλωμένη στο κρεβάτι
Για το κρεβάτι και αυτό που λες
“ Κοιμήθηκαν μαζί”
Και εννοείς τις κινήσεις που διαλύουν την απόσταση
Εννοείς τη μία μέσα στην άλλη
Εννοείς το μέλλον της χωμένο στο σπασμό του στόματος
Εννοείς τη ρυτίδα μου που βαθαίνει όσο βουλιάζω στο νερό
Το νερό είναι ο χρόνος
Είναι το μπολ με τα δημητριακά που θέλω να σου ετοιμάζω κάθε μέρα
Και κάθε μέρα να χαράσσω ένα φανταστικό τοπίο στη ράχη σου
Τίγρεις και σκυλιά και νυχτερίδες στο μέγεθος προϊστορικών αμφίβιων
Τα δέντρα έχουν το ύψος σου
Στο δικό μας δωμάτιο σου λέω
«είσαι κοντή. Είσαι αυτή που με θαυμαστικό σημειώνω στις σκέψεις που
ανεβοκατεβαίνουν στο πληκτρολόγιο μου.»
Όσο με τραβάς
Επιχειρώ να ζυγίσω το νερό που μας περικλείει
Και βαθιά να αφήσω τον έλεγχο των ποδιών
Σε μία ρουφήχτρα που δυναμώνει κάτω από τα σεντόνια
Γνωρίζοντας πως κάποτε εγώ εκεί δεν ήμουν
Κάποτε δεν άκουσα το χρόνια πολλά της μητέρας σου
Και όμως το θυμάμαι
Όσο μού γελάς και πετάς από την κάμερα και τα χέρια σου
Φιλιά, πουλιά και πλοία