ΚΑΤΟΙΚΙΑ

— Ισόγειο 
Σκηνικό σαλονιού· 
το ξυπνάς με τη φαντασία ή 
είναι το ίδιο που ξυπνάει 
ανοίγει μόνο του τα παράθυρα 
οδηγεί το φως στα σκονισμένα έπιπλα, στα χαλιά, στα γυάλινα μικροπράγματα.
Πολυέλαιοι κ.λπ.
Κρυφό και βελούδινο, της Κυρίας. 
Βαραίνει λαμπερό με όσα πλούτη μπορείς να το στολίσεις και μετά 
να το κρύψεις. 
Πουθενά οι έρωτες (χρυσός σε λασπωμένη γη).

— Πρώτος όροφος 
Υφάσματα παντού, ρολά τοπία, ραδιόφωνο.
Νήματα υφαίνουν χρώμα με λέξεις. 
Τεχνητός φωτισμός, μυρωδιά αμνησίας, ασιδέρωτα ρούχα. 
Ραπτομηχανές να ράβουν φουστάνια, να τα δοκιμάζω επτά ετών 
το λευκό της νύφης, το λουλουδάτο της άνοιξης.
Ας φτιάξω εγώ το φόρεμα της Κυρίας, κόκκινο μακρύ γαζωμένο στραβά. 

— Δεύτερος όροφος
Ρηχός 
με τηλεόραση και πράσινο άβολο καναπέ.
Θέα από το μπαλκόνι σε μετατόπιση
τρίτη ηλικία καθισμένη στη σειρά. 
Αιωρούμαι γύρω από το τραπέζι.
Απογειώνομαι αόρατα 
πιάνω τους πλανήτες και τ' άστρα
ανακαλύπτω την ευθύνη 
να πετάς κοντά στον ήλιο.

— Κήπος 
Οι σκάλες με τα αρώματα της προσδοκίας 
να περιμένεις ν' ανθίσει το μοβ λουλούδι που 
ντύνει τον τοίχο και βρέχει κάθε άνοιξη τα μπαλκόνια μας. 

(τι καλά που είμαι μικρή ακόμα και έχω τόσες ανασφάλειες.)