ΚΑΛΛΙΓΡΑΦΙΚΑ

Έχω στα χέρια μου μια κάρτα γενεθλίων.
Λίγο φθαρμένη στις άκρες, παλιά.
Την ανοίγω και με υποδέχονται 
γράμματα του παππού.
Στραβά και δυσανάγνωστα,
λίγο φθαρμένα κι αυτά.
Αγράμματα παιδιά σε φόντο λευκό.
Χρόνια πολλά, εγγονέ μου καλέ...
Αυτό το διπλό γάμα του εγγονού 
μοιάζει με καθρέφτη του πολλά 
έτσι όπως είναι γραμμένο.
Λες κι αναποδογύρισαν τα δύο λάμδα του.
Ξέρουν οι λέξεις το πεπρωμένο;
Μήπως οι δίφθογγοι κάτι να θέλουν να μου πουν;
Κι εκεί που έχω απελπιστεί
με την αντιστροφή 
των γραμμάτων και της μοίρας 
και μόνο ευχές πια δεν διαβάζω 
γυρνάω την κάρτα και τι να δω:
ένα σχεδόν σβησμένο σ' αγαπώ.
Μια φράση τόσο ζωντανή,
η μόνη που φαντάζει ζωγραφιά.
Με δυο άλφα σαν ανοιχτή αγκαλιά 
κι ένα μέγα πι 
σαν ωμέγα
λίγο πριν λήξει η συλλαβή.
Γράμματα του παππού καλλιγραφικά.
Τα πιο τρυφερά του αλφαβήτου.