Η «Ιχνογραφία» (2025) είναι ένα Βιντεοποίημα όπου συνδυάζω κυρίως ταξιδιωτική, δρόμου και μνημείων φωτογραφία με ποίηση χρησιμοποιώντας μεικτή τεχνική και διερευνώντας τις δυνατότητες του ψηφιακού μέσου, προκειμένου να αφηγηθώ μία ιστορία με τρόπο διαφορετικό.
Είναι visual poetry (οπτική ποίηση) σε φωτογραφίες, μία φωτογραφική περιήγηση σε ένα φανταστικό μονοπάτι ζωής, το οποίο συνθέτουν βήματα με παύσεις που φέρνουν τον ατέρμονο κύκλο σε κορύφωση και ολοκλήρωση.
Προσπάθησα να δώσω ένα νόημα στις εικόνες από την μέθοδο και τη φωτογραφική ακολουθία, υπερβαίνοντας το κατά κυριολεξία περιεχόμενο των κάδρων και δημιουργώντας έτσι πιο πολλά επίπεδα ανάγνωσης, ανοιχτά σε ερμηνείες. Τίποτα δεν είναι οριστικό. Όλα αλλάζουν και κινούνται, σε μία λεπτή δυναμική διαρκούς αναζήτησης, που σπιθίζει ζωή.
Την ίδια στιγμή το ποίημα ξετυλίγεται κάδρο το κάδρο, δείχνοντας τον δρόμο, ενίοτε δραπετεύοντας από τη φανταστική «πραγματικότητα» και άλλοτε καταφεύγοντας στις εικόνες. Είναι ένα παιχνίδι που φλερτάρει με τον πειραματισμό. Όσο και το γεγονός ότι το υποκείμενο παρατήρησης και ο παρατηρητής δεν ξεχωρίζουν πάντα μεταξύ τους, αλλά γίνονται επίσης αμάλγαμα και συμπίπτουν, πρακτικά και συμβολικά. Η παρατήρηση καθεαυτή αλλάζει οπτική από μία εξωτερική οπτική γωνία, του περιβάλλοντα χώρου, των άλλων και του εαυτού, σε σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο και τους άλλους, σε εσωτερική, στον χρόνο και τον χώρο, σε μία κατάσταση διαδραστικής μοναχικότητας που διαφέρει από την υπαρξιακή μοναξιά.
Ο χρόνος και ο χώρος επομένως αποκτούν μία σχετικότητα.
Η «Ιχνογραφία» (2025) συμβολίζει ένα προσωπικό ταξίδι σε μία πορεία άπειρων δυνατοτήτων, αφήνοντας ανοιχτή την πόρτα της αρχής και τους τέλους, εφόσον υπονοεί τη συνέχεια και προς τις δύο κατευθύνσεις.
Και, καταλήγοντας, παραφράζω τον Ηράκλειτο:
«Όλα είναι κίνηση. Ας παίξουμε σαν παιδιά στο ρέον ποτάμι του χρόνου, δημιουργώντας τέχνη από τη ζωή».
* Η εκδοχή του στα αγγλικά ως "Life Path" με μικρές διαφοροποιήσεις και με μουσική επένδυση διαγωνίζεται μέσω της πλατφόρμας του FilmFreeway και έχει βραβευτεί σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου.
Ιουλία Λυμπεροπούλου / Greek News and Radio FL / 2026
Η σιωπή του χιονιού
Γεννά μια πινελιά χρωματιστή
Ψίθυρο απαλό
Που πιάνει
Το μονοπάτι της ζωής
Να ιχνογραφεί.
Άλλοτε μόνη
Άλλοτε ζευγαρωτή
Άλλοτε με παρέα εκλεκτή
Σε δρόμους στενούς ή πλατείς
Από καιρό σε καιρό
Κι εποχή σε εποχή.
Σε τόπους κάθε λογής
Γίνεται οδοιπόρος
Εξερευνητής
Και παρατηρητής.
Σκάλες ανεβαίνει
Κατεβαίνει
Απότομες και σπειροειδείς
Που οδηγούν
Σε κρύπτες
Με τοιχογραφίες
Πρόσωπα-ερωτηματικά.
Και σε κλίμακες μνημείων
Απόκρημνες
Με αύρα μυστηριακή
Που γητεύουν τη ματιά
Να ψηλαφεί
Του θόλου τα μύχια
Σφαιρικά
Για την νέα περιπλάνηση
Στην αλλαγή εποχής:
Από 'δώ ή από 'κεί;
Σε μια γουλιά κρασί
Αναζητά χρησμό
Προτού κεράσει
Σε βήμα και βλέμμα
Ελιξήριο ζωτικό
Που φιλιώνει
Όραμα και κορμί
Με μια βουτιά
Στου ονείρου τον βυθό.
Και σαν σκιά
Ξεκινά
Γέφυρες να διαβεί
Κατά μήκος και πλάτος
Ποταμών
Δαχτυλίδι στη Γη.
Κι ύστερα με ρυθμό ταχύ
Και φανοστάτη για οδηγό
Στου λόφου το χείλος να σταθεί
Και να δει
Στο γιόμα
Και στη χάση του αστεριού
Κόλπους, απλωσιές και κορφοβούνια
Στήθη όλο φωτιά
Στέγες και καμπαναριά.
Ώσπου να πιαστεί
Στην άκρη τ' ουρανού
Και να γλιστρήσει από
Πύλη ανοιχτή
Προς άλλη εποχή
Με χρωματιστό χαλί.
Σε τόπους προγόνων
Και τάφους πατέρων
Ν' αφήσει και να πάρει ευχή
Για δρόμο καλό, τυχερό,
Πριν από Πύλη ξανά
Γλιστρήσει και βγει.
Τη θάλασσα λαχταρά
Τώρα
Να δει
Με μύρια πέπλα θαλασσιά
Κοινωνία μαγική
Πριν σαν σκιά
Πιάσει πάλι να γυρνοβολά
Στης πόλης τα στενά.
Και κρατά
Στον δίσκο της μνήμης
Για τελευταία καρέ εικόνες
Με χορευτές-πουλιά
που αψηφούν θάνατο και βαρύτητα.
Κι αμέσως μετά
Ήσυχα όπως ήρθε
Πινελιά χρωματιστή
Στου χιονιού
Τη σιωπή
Έτσι θα χαθεί.
