ΙΕΡΗ ΑΜΥΝΑ

Σαν θα εισέλθεις στο ναό σου,
ας είναι το βήμα σου ταπεινό.
Στις στιβαρές κολόνες 
τις ρίζες του αφουγκράσου,
ακλόνητες τις θέλησαν 
όσοι για σένα μάτωσαν.
Περπάτησε στον εσωτερικό σου κήπο,
τους λωτούς χάιδεψε ευλαβικά:
της αλλαγής επανάσταση κυοφορούν,
του πόνου είναι τα παιδιά σου.
Και από τα παράθυρα , 
άσε τις λέξεις που δεν σε χαϊδεύουν 
να πέσουν 
σαν χιόνι στο έδαφος για πάντα να κοιμηθούν. 
Καινούριες λέξεις θα ‘ρθούν, 
στους τοίχους κάρφωσε τες 
σαν κάδρα ζωής
μια εστία κεντρική να συγκροτούν.
Τη ρωγμή στο έδαφος δες :
ποιος την τροφοδοτεί?
Ποιος ξένος συλλαβές σού υπαγορεύει;
Στο ναό δεν εισέρχεται πιστός άλλος
παρά μόνον εσύ. 
Αρχαία σπονδή ποίησης γράψε 
και πυξίδα γίνε απ’ την αρχή.