Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑ
Χρήστος Κάρτας
Το πρόσωπό μου είναι η στερνή πανσέληνος του θέρους·
εκτεθειμένος ετερόφωτα, πάνω απ’ τον κόκκινο ηλεκτρικό σταυρό
νοσοκομείου, παραβιάζω βήματα ανθρώπων που το γέλιο και
το δάκρυ μας χωρίζονται και συναντιούνται in perpetuum (1). Με εμφανή
σημάδια αϋπνίας, προσπαθώ να περιθάλψω ό,τι ονειρεύονται δίνοντας
σάρκα και οστά σε κάθε ευχή που σίγησε τους βρυχηθμούς της πόλης.
Απόμακρος νοσηλευτής σκύβω στο μαξιλάρι τους, όταν τ’ απόλυτο
σκοτάδι διαρρέει τα σκεπάσματα αρδεύοντας παραμύθια ενηλίκων·
θερίζοντας παιδικούς εφιάλτες· τρυγώντας άδηλα αναφιλητά·
Θα είναι απόκοσμο το χρώμα της φωνής μου αν πω τη λέξη αγαπάω.
Βυθισμένη πλατεία – γεμάτη φαντάσματα που ανασταίνονται και
χαλάσματα που αναφλέγονται.
Δεν ξέρω πόσα χείλη μου απομένουν για φιλιά στο τριχωτό της
κεφαλής.
❧
Το πρόσωπό μου είναι μια επιτραπέζια υδρόγειος·
μ’ έναν λαμπτήρα να μου καίει τα σωθικά, μαρμαίρω εργαστηριακά
ημερολόγια πάνω σ’ ένα κοινόχρηστο γραφείο. Εάν κοιτάξω προς τα
πάνω, θα δω να κρέμεται ανεστραμμένο απ’ το ταβάνι ένα
χριστουγεννιάτικο δέντρο, γιορταστική παρέμβαση σε χώρο εργασίας
–παυσίπονο απαντοχής για κάθε εποχή.
Αν ήθελα να πω για απαντοχή, θα ‘γραφα ένα μυθιστόρημα για τον
θερινό, παραλιακό κινηματογράφο, που καμπυλώθηκε τριγύρω μου
–όπως παλάμη μπρος στη φλόγα του κεριού σε ξαφνική ριπή
ανέμου– ανάμεσα στα τραπεζάκια και τους θεατές, φυτρώνουνε ακόμα
δίχως οίκτο: ένα Ινστιτούτο Γεωπονικής Έρευνας, το κτίριο της Τεχνικής
Σχολής «Ευκλείδης», το ρολόι της Στοάς Μαλακοπή
και η Οδός Στρατηγού Μακρυγιάννη.
❧
Το πρόσωπό μου είναι ένα σκουρόχρωμο μπαλόνι·
Τα μάτια, η μύτη και το στόμα μια απάτη – πρόχειρες παιδικές γραμμές
αφάνειας στο υλικό μου σώμα ν’ ασθμαίνει λίγο πιο εκκωφαντικά εντός μου
τ’ οξυγόνο. Από παιδί με καταρράκωναν οι εορτασμοί των γενεθλίων, αλλά
δεν έβρισκα την τόλμη για να φύγω απ’ τον παιδότοπο ολοταχώς στον ουρανό.
Ό,τι μπορεί να σηματοδοτεί η λέξη τόλμη, το στοιχημάτισα παίζοντας
σκοτεινό δωμάτιο – με κάθε παιδικό μου έρωτα – σε πολυδαίδαλα κτίρια
–ανύπαρκτες, εγκαταλελειμμένες κλινικές ή εκπαιδευτικά ιδρύματα– που
εξολοκλήρου παραποίησα αρδεύοντας παραμύθια ενηλίκων· θερίζοντας
παιδικούς εφιάλτες· τρυγώντας άδηλα αναφιλητά·
(εσύ δεν υπήρχες)
όπως και να ‘χει, θα ‘ταν καταστροφικό να ψάξεις τον διακόπτη για το φως
σε κάποιον διάδρομό τους.
Ας είναι να ανοίξω γι’ άλλη μια φορά εμβρόντητος τα μάτια από τον τρόμο·
να κατεβώ –σαν φίδι– απ’ το κρεβάτι με το κεφάλι προς τα κάτω· απ’ τις
ρωγμές των τοίχων να χυθεί νευροτοξίνη η τελευταία μου αγκαλιά.
(1): Η λατινική φράση in perpetuum σημαίνει: στο διηνεκές. Πηγή έμπνευσης για τη χρήση της αποτέλεσε η ομότιτλη ποιητική συλλογή του Έκτορα Κακναβάτου, από τις εκδόσεις Κείμενα 1983, η οποία και τιμήθηκε με το β’ Κρατικό Βραβείο ποίησης.