ΦΑΤΝΗ

                                                                 Στον ΒΒ

Έστησα ξανά τη φάτνη
με τη μικρή πλαστική
ομοίωση ζωής.

Ξανάφτιαξα
τη νιότη μας:
για δεκαπέντε μέρες,
παιδί και πάλι,
πλάι στον Χριστούλη.

Μετά,
θαμ-
μένη στο κουτί της,
με την ελπίδα
της ετήσιας ανάστασης.

Ο Χρόνος είναι αμείλικτος
με κάτι τέτοιες αναμνήσεις.