« Η ΣΙΩΠΗ ΣΕ ΔΥΟ ΧΩΡΟΥΣ I » : ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Καρτερώντας να έρθει η Άνοιξη
αποφασίζω ν' αλλάξω εαυτό
ν'αλλάξω δέρμα
ν'αλλάξω ό,τι μπορώ.
Θα βάλω λευκά άνθη αμυγδαλιάς
να ξεγελάσω τους ανθρώπους
εμένα θα ξεγελάσει ο χειμώνας
θα με γυμνώσει
και πάλι θα ΄μαι μόνη.

Θα 'θελα να 'μαι κάτι άλλο.
Κάτι λιγότερο σκυφτό, κάτι λιγότερο θλιμμένο
κάτι που να λιώνει τα δάκρυα πριν γεννηθούν
έστω να τα παγώνει σαν σταλαγμίτες,
κι ας κρέμονται απ'τα μάτια μου σαν σκουλαρίκια.
Ν' αλλάξω όψη, ν'αλλάξω εαυτό
να βάλω ρούχα που θα με κάνουνε αόρατη
ή μάλλον ορατή, να μην σκοντάφτουν πάνω μου
οι άνθρωποι στον δρόμο
να κάψω τα χαρτιά μου, τα βιβλία μου, τον εαυτό μου
να μην υπάρχω.

Να μην βουλιάζω
να μην τραβάω κι άλλους στον βυθό μου
να μεταμορφωθώ ή να πεθάνω.