Εικονοποιήματα μιας οικογενειακής εκδρομής-και πρωταγωνιστές το νερό, την ομορφιά, τον θάνατο και τα μανιτάρια.
Γιώτα Δ. Διέννη / 2025
Ποσειδών
Απ΄ το κατάστρωμα του «Βέλους»
παρατηρώ τους συγγενείς μου στη Θεσσαλονίκη
πώς αιωρούνται οξυκόρυφοι στα Κάστρα
πώς κατεβαίνουν αεικίνητοι την Αντιγονιδών
πώς βρέχουν τ΄ ακροδάχτυλα στον Θερμαϊκό
πώς αγαπούν εξ αγχιστείας τον πατέρα μου
σε θυμάμαι, θείε Τάκη,
ζωσμένο με τα κύματα της Τσιμισκή
να κυβερνάς σαν Ποσειδώνας τα ασθενοφόρα
να κόβεις στήλες κριτικών για τον υιό σου
κι οι τέσσερις ποταμοί του παραδείσου
να κυλούν γουργουριστά κάτω απ’ τα πόδια σου.
Έδεσσα
Τυλίγομαι στα σαραγλί
του ζαχαροπλαστείου «Ένδοξος στρατός»
και πέφτω στο κρεβάτι μου
σαν φύλλο από αιωνόβιο πλατάνι
τόσο μα τόσο όμορφα εξουθενωμένο.
Γρεβενά
Κι εκεί που κοίταζα στα Γρεβενά
ένα απομονωμένο μανιτάρι
τρομπέτα ολόμαυρη
σα χτυπημένη από κεραυνό
και το γρασίδι πλάι του
ξεθωριασμένο φίλο γκαρδιακό
ήρθε στο νου μου εκείνο το δημοτικό:
«Για ζούμι για πιθαίνουμι,
σι άλλουν τόπου πάμι».
