ΑΥΤΟΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΜΕ ΦΩΤΙΑ
Χρήστος Κάρτας
Την εποχή
που το κιθαριστικό ξέσπασμα του Purple Rain (1)
κατέσφαξε επάνω μου τη θάλασσα,
συνέχισα ψυχαναγκαστικά ν’ ακολουθώ
–πριν την αφύπνιση των άστρων–
την ίδια διαδρομή:
Σταθμός του μετρό Σιντριβάνι
Ροτόντα
Άγιος Παντελεήμων
Οδός Στρατηγού Μακρυγιάννη
Αχειροποίητος
Μια διαδρομή κατάστικτη
από δέρματα ληγμένων φράσεων υποστήριξης
που ρέοντας ανείπωτα
σε καγκελόπορτες κλειστών ναών
βαθαίναν παραπάνω τον αέρα.
Πλημμυρισμένη φως πρωτόγονο
και μυρωδιά λιωμένου κρέατος
αυτή, η αόρατή μου άνοιξη –
με χέρια ολόσωμα φυτίλια νεκροκάντηλων
έφεξα το γαλάζιο σκοτάδι
που τελετουργικά ηχογραφούσε
την ασυστολία μου,
γκρεμίζοντας φωλιές περιστεριών.
Εκεί, έμεινα παρατηρητής
υπόγειων βλεμμάτων και χαδιών
που φτερουγίζοντας, ζωντάνευαν ταυτόχρονα
όλες τις προτομές της πόλης,
για να επέμβουνε λαθραία
στο ιατρικό μου ιστορικό:
Αυτοτραυματισμός με φωτιά
❧
Σε προγενέστερη περίοδο,
ανεβαίνοντας τις σκάλες
του κινηματογράφου Ολύμπιον
προς το Δωμάτιο Με Θέα,
ρώτησα συνωμοτικά τους θεατές
αν τους φοβίζει
που η πιο παράλογη εξήγηση
μπορεί να περιέχει δόση αλήθειας:
Ο Teddy είχε δίκιο πως η Michelle δεν είναι αυτό που φαίνεται
και η Michelle είχε δίκιο πως η ανθρωπότητα απέτυχε και δεν
χρωστά κανείς την επιβίωσή της (2).
Όταν έφτασα στο Δωμάτιο Με Θέα
είχα εντελώς αποκοπεί από το σώμα μου.
Κάθισα σε τραπέζι δίπλα στο παράθυρο
την ώρα που η βροχή μαστίγωνε
σαν οπισθότονος τα φώτα της Αριστοτέλους.
❧
Αν κάτι έμεινε από αίσθηση αφής
στα απονεκρωμένα μου άνω άκρα
είναι οι αντικατοπτρισμοί
σ’ εκείνο το παράθυρο
–σαν άγνωστης ταυτότητας
ιπτάμενα αντικείμενα στον ουρανό
μιας αποσχιστικής μου εμπειρίας–
…………………………………………….
Δεν ξέρω το λόγο,
μα είμαι βέβαιος πως ορισμένοι άνθρωποι
πάντα θα τραγουδούν σε χώρους εργασίας
κι εγώ παραφυλώντας τη φωνή τους
θ’ αρρωσταίνω υπαρξιακά.
Ελάχιστες φορές
ένιωσα ασφάλεια γύρω από
άτομα με καλλιτεχνικές ανησυχίες·
Ακόμα λιγότερες
όταν εγώ χειρίστηκα τις λέξεις.
Όταν –λιωμένος ουρανός–
σταλάζει η όψη μου εκεί που βιάζονται
της περιφερειακής σας όρασης
τα πλάνα,
επιθυμώ να με σιχαίνεστε.
1: Πρόκειται για αναφορά στο τραγούδι Purple Rain του Prince, από τον ομώνυμο δίσκο (1984).
2: Πρόκειται για αναφορά στους δύο βασικούς πρωταγωνιστές της ταινίας Bugonia (2025) σε σκηνοθεσία του Γιώργου Λάνθιμου.
