ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΙΑ

Το σώμα αλλάζει. Η εικόνα γίνεται ρευστή. Το μυαλό αδειάζει απ' ό,τι είναι. Πρέπει να κρατήσω, να κάνω αναδρομή στα μέρη που πέρασα, τα μέρη που έζησα. Στην ιστορία μου.

Δεν γίνεται αλλιώς. Η δίνη θα με τραβήξει. Ο τρόμος της εκμηδένισης.

Το σώμα ως δοχείο που αδειάζει. Μικρές τρύπες αφήνουν το υγρό να ρέει. Μένει μόνο το περίβλημα.

Η δίνη θα με ρουφήξει. Δεν πρέπει. Να αντιδράσω. Κι αν τελειώσω; Όπως ο μηχανικός νους του Άρθουρ Κλαρκ; Ποιο βιβλίο; Που το διάβασα; Ο ήχος της μηχανής που σβήνει.

Βγαίνω έξω. Τρέχω μέχρι τη στάση του λεωφορείου στη Λιοσίων. Έχει αρχίσει και ψιχαλίζει. Βρίσκω έναν άνθρωπο και κρατιέμαι απ’ το βλέμμα του.

Του λέω:

Ο άνθρωπος είναι Θεός αρκεί να το πιστέψει.

Βρίσκομαι σε ντελίριο. Αυτός γελάει καλόκαρδα. Ίσως και να τρόμαξε. Ήρθε το λεωφορείο. Οι επιβάτες σίγουρα τρόμαξαν.

Κατεβαίνω λίγες στάσεις πιο πέρα σ' ένα μέρος ανοικτό με κοντέινερ.

Ουρλιάζω σε όσους βλέπω να φεύγουν. Αστραπή. Εγώ είμαι αυτό. Σηκώνω τα χέρια και κοιτάζω το νυχτερινό ουρανό.

Μετά γδύθηκα.

Τρέχω μες τη μπόρα με κόντρα τις ριπές του ανέμου.

Δεν κρυώνω, δεν πονάω, νιώθω μια ελευθερία ξένη.