ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗ

Είναι οι αλλαγές σαν στομωμένα ξυράφια, δεν πιάνουν καλά τη σάρκα. Γεμίζω κι εγώ σκουριασμένες ανάγκες και είδωλα από στάχυ. Ψαλιδίζω τις άκρες των ποδιών μου να χωρέσω σε φόρμες γλυκών με εκπληκτικά χαμηλές τιμές, μπας και αλλάξω με κάποιον τρόπο τη μορφή μου, τα εντόσθια μου τυλιγμένα σε μια σακούλα μέσα στο κουφάρι μου διατίθενται προς πώληση. Είναι ίσως η καλύτερη στιγμή για να γράψω λέξεις που μιλάνε με λέξεις και εικόνες που λαμβάνονται ως τέτοιες. Είναι ίσως το καλούπι σπασμένο, ξεχύνομαι απ’ άκρη σ’ άκρη μια ζωή. Ξεχύνομαι και διαλύομαι σαν αλάτι σε νερό. Γίνομαι ομοιογενές μίγμα, αυτό ξέρω αυτό κάνω. Είναι πάλι που οι γιορτές σε προσκαλούν και σε προσκολλούν σε έναν εαυτό έξω από τον εαυτό, οι αλλαγές στομωμένα ξυραφάκια, δεν πιάνουν γαμώτο. Γεμίζω κι εγώ σκουριασμένες ανάγκες και σκιάχτρα με χαιρετάνε χαιρέκακα. Ψαλιδίζω τα μαλλιά μου αυτή τη φορά και όταν ούτε αυτό φτάνει, χώνομαι κάτω απ’ τα σκεπάσματα μήπως ξυπνήσω κάποτε διαφορετική,

η αντίστροφη μέτρηση και τα ξυπνητήρια είναι αποδεδειγμένο ότι κάνουν θαύματα!

Κάθε νέα χρονιά σε αλλάζει λένε.

Πήγε απόβραδο και περιμένω, με έναν κρύο καφέ διάττοντες αστέρες να με λούσουν ψεύτικο φως. Πεφταστέρια που δεν είναι πραγματικά αστέρια, μικρά σωματίδια διαστημικής σκόνης. Η αστερόσκονη άραγε φτάνει να έρθει σε ένα διαμέρισμα στα Πατήσια; Τα φωτεινά ίχνη της, εξατμίζονται πριν φτάσουν στο έδαφος σαν αποσαθρωμένοι κομήτες. Βρίσκω μια ταύτιση καθώς η Γη συναντά αυτά τα σωματίδια και τα πυροτεχνήματα τρομάζουν για άλλη μια φορά το γάτο μου.